Left 4 Dead Varisi Back 4 Blood’un Açık Beta’sını İnceledik

Back 4 Blood’ın açık betası başladı ve deneyenler içinde ben de varım. İlk Left 4 Dead’i icra eden ekibin elinden çıkan, tema olarak da Left 4 Dead’e epey benzeyen Back 4 Blood’u bazen karşılaştırmalı olarak incelemek istedim. Şundan dolayı hepimiz benzer biçimde ben de Back 4 Blood ve Left 4 Dead içinde yalnızca tema tarafında değil, bununla birlikte oynanış tarafında da benzerlikler bulacağımdan emindim.

Tüm yazı Left 4 Dead ve Back 4 Blood’u karşılaştırmakla geçmeyecek, söz veriyorum. Sadece Left 4 Dead’in zombi temasını aksiyonla harmanlayarak oyunculara sunmuş olduğu deneyimin bugüne dek bir benzerinin gelmemiş olması Back 4 Blood’u hususi icra eden detaylardan biri. Turtle Rock Studios, Left 4 Dead’de doğru yapmış olduğu şeyleri unutmamış ve üstüne yenilerini de ilave ederek kolay bir ciladan fazlasını sunmuş.

İki oyun içinde benzerlikler bulma çabam yer yer netice verse de oyunla bir süre geçirdikten sonrasında Turtle Rock Studios’un on üç yıl ilkin Left 4 Dead’de yaptıklarının taklidi olmaktan fazlaca uzak bir oyun ortaya koyduğu mevzusunda ikna oldum. Sadece Back 4 Blood’un iyi bir oyun olup olamayacağını idrak etmek için Left 4 Dead ile arasındaki benzerlik seviyesi tek başına kafi bir ölçüt değil. O yüzden gelin oyunu kendi içinde bir mercek altına alalım.

Zombilerin içinde kalmış bir John Wick olmaya hazır olun:

Oyunun tabanca kullanımına bakarak başlamış olalım. Silahları kullanırken nişan alma seçeneğimiz olması oynanışla ilgili beni kendine çeken ilk şeylerden biri oldu. Nişan alabilmek kimi zaman fark edilmese de oyunun içinde hissetmeye büyük katkısı olan bir unsur. Back 4 Blood da çığır açan bir FPS deneyimi sunmasa da değişik silahlar kullanırken aradaki farkın hissedilmesi haneye yazılan artılardan biri.

Peki nedir bu farkı yaratan şeyler? Ilk olarak her silahın kendine özgü, ayırt etmesi kolay bir tasarımı mevcut. Bu tasarımları her silahın birbirinden değişik, tok bir sese ve bununla birlikte birbirinden değişik tepme şekillerine haiz olması takip ediyor. Gene söylüyorum, bunlar devrim durumunda özellikler değil fakat böylesi aksiyonu yüksek bir oyunda değişik bir tabanca kullandığınızı yalnız bilmenin ötesine geçip hissedebildiğiniz vakit kendinizi atmosferin tam da içinde buluyorsunuz.

Turtle Rock’ın bu mevzuyu iyi bir halde kıvırdığını belirtip son bir not daha eklemek isterim. Oyun, özünü oluşturan aksiyon öğesini bozmamak adına epey kolay bir tabanca kullanımına haiz. Eğer FPS oyunlarına azca da olsa aşinaysanız oyuna alışmak epey kısa sürüyor. Bunun iyi bir şey olup olmadığı tamamen tercih meselesi olduğundan sonucu size bırakıyorum.

Zombi avına mola, ganimet avı başlasın!

Benim tabanca kullanımının yanı sıra en fazlaca merak ettiğim konulardan biri bölüm dizaynlarıydı. Haritalar oyuncuyu yer yer keşfe teşvik edecek sadece içinde kaybolmanın da mümkün olmayacağı şekilde tasarlanmış. Koştura koştura bölümün sonuna gitmek yerine etrafa bakmayı tercih edenleri doyum edecek düzeyde ganimet mevcut.

Bölüm içinde iyi mi hareket edilmiş olduğu, ilerlemek için yapılması gerekenler benzer biçimde noktalarda ise Left 4 Dead’de olmayan bir şey gördüğümü pek söyleyemem. Güvenli evde başlıyor, kapıyı açıp bölüme geçiyor ve gene bölümün sonunda yer edinen güvenli eve girmeye çalışıyoruz. Güvenli evin kapısını kapattığımızda da bölüm son buluyor ve hikâyede devam ediyoruz.

Av demişken, oyun kimi zaman fazla çantada keklik:

Oyun, aksiyon anında üstümüze minyon zombiler gönderme mevzusunda elini korkak alıştırmıyor. Asla beklenmedik yerlerden, adeta yoktan mevcud zombiler üstümüze doğru çullanıyor sadece sürüleri bile yok etmek saniyeler almış olduğu için kimi zaman oyunun fazla mı kolay bulunduğunu sorgulamadım değil.

Oyunda Left 4 Dead’deki Boomer benzer biçimde cins zombiler de var. Bunlar da öldürmesi nispeten kolay olsa da bayağı çinko karbon pilli zombiler kadar kolay değil. Cins zombilerin zayıf noktaları mevcut. Bu noktalara nişan alındığı takdirde gene saniyeler içinde yok edebiliyorsunuz. Şu ana kadar karşılaştığım en ürkütücü zombi olan “Dev” (hakikaten de dev) bile dört oyuncu karşısında çaresiz bir halde kaderine razı geldi.

Dört oyuncudan oluşan bir ekiple oynarken gördüğüm kolaylığı ekip dostlarım suni zekâ tarafınca yönetildiğinde pek hissedemedim. Şundan dolayı botlar bazen yararlı olmak yerine ayak bağları oluyor. Oyunu co-op oynamak yerine botlarla oynamayı tercih edenler şimdiden kendini hazırlasın, yere düşen bir ekip arkadaşımı kaldırmak için geriye kaç kere döndüğümü sayamadım.

Oyunun kolaylığı ve suni zekâsı üstüne hemen hemen oyun beta aşamasındayken yoğun eleştiri yapmak istemiyorum. Şimdilik pozitif yönde düşünerek oyunun son halinde dengeleme işinin daha iyi yapılacağını umuyorum. Şundan dolayı bu haliyle her ne kadar sürükleyici olsa da kısa vakit içinde aşırı kolaylıktan ya da kimi zaman küplere bindiren suni zekâdan dolayı bunaltan olmaya başlaması fazlaca ihtimaller içinde.

Bu dünyada zombi olmak da var:

Açık beta oyunun hikâye modunun yanı sıra iki takımın da insanlardan oluştuğu “Maç” modunu denememize olanak sağlıyor. Bu mod, iki takımın sırayla zombi olup öteki ekibi en kısa sürede yok etmeye emek vermesi üstüne kurulu. Üç turun sonunda insanken en uzun süre hayatta kalmayı başaran ekip galip geliyor.

Mod daire halinde küçülen bir alanda geçmiş olduğu için (bu konsept bana bir yerden tanıdık geldi) turların bitmesi epey kısa sürüyor. Temponun bu kadar yüksek, modun da bu kadar kolay olması aksiyonu tavan yapsa da bana sığ bir his verdi. Left 4 Dead’deki benzer biçimde hikâye modunda zombileri denetim etmemize müsaade eden bir mod olmayacağı açıklanmış olduğu için de fazlaca oyunculu taraftan pek ümitli olmadığımı söylemeliyim.

Kartlar dağıtılsın, masada yeni bir oyuncu var:

Back 4 Blood’un direkt oynanış dışındaki en kuvvetli yanlarından biri oyunda yer edinen kart sistemi. Kart sistemi şu şekilde işliyor: Ilkin kendimize elimizde bulunan kartlardan oluşan desteler hazırlıyor, oyuna başlamadan ilkin de hangi desteyi kullanacağımızı seçiyoruz. En başta destede yer edinen ilk kartı kullanabiliyoruz. Sonrasında her bölüm başlangıcında rastgele önümüze sunulan kartlar içinde bir seçim yaparak yeni kartlar aktive ediyoruz.

Kartlar işe yarar bonuslar veriyor fakat verdikleri bonuslar kadar elinizden almış olduğu şeyler de olabiliyor. Dolayısıyla dengeli bir kart seçimi yapmak fazlaca mühim. Mesela bazı kartlar yukarıda bahsettiğimiz nişan alma seçeneğinizi elinizden alıyor fakat o şekilde güçler veriyor ki nişan alma sistemi oyuncuyu içine çekse de vazgeçmeye kıymet mi acaba diye düşündürüyor.

Bahsettiğim bu kart sistemi oyunun yalnız oradan oraya koşarak ateş etmek üstüne kurulu olmasının önüne geçiyor ve bazı noktalarda düşünmeye sevk ederek oyuncuyu oyunun içinde tutmayı başarıyor. Her oyuncu kendine ilişik bir kart seçimine haiz olduğundan de takımla beraber hangi kartların alınması icap ettiğini tartışmak benzer biçimde süreçler oyunun co-op deneyimine ciddi bir katkı sağlayacak benzer biçimde görünüyor.

Kart sisteminin oyuna kazandırdığı fazlaca mühim bir başka özellik daha var: Oyuncuda merak unsuru oluşturmak. Vakit geçtikçe elimize yeni kartlar geçiyor ve kimi zaman bu kartlar o şekilde özelliklere haiz oluyor ki bazen sırf o kartı kullanarak oynamanın iyi mi bir edinim olacağını merak ettiğim için kendimi yeni bir bölüme geçerken buldum.

Kartlara ek olarak karakterlerin de kendi kabiliyetleri var:

Back 4 Blood’un açık betasında sekiz değişik oynanabilir karakter var. Her karakterin de hem kendine hem de takıma katkıda bulunan değişik kabiliyetleri var. Bu kabiliyetler extra hareket hızı, mermi bulma şansını artırma yada maksimum can miktarını yükseltme benzer biçimde oyun içini etkileyen cinsten.

Kabiliyetler değişik karakterle değişik oynayış tarzlarının önünü açıyor. Mesela Hoffman ile oynarken mermi kıtlığı başınızı daha azca ağrıtırken takımda Mom karakteri varken başka bir oyuncuyu anında yerden kaldırabildiğinden dolayı daha pervasız olabiliyorsunuz. Karakterlerin kabiliyetleri destek, hücum yada müdafa benzer biçimde sınıflara ayrılacak şekilde oluşturulduğu için bir ekip olarak oynarken doğru karakter dağılımına birazcık kafa yormak gerekecek.

Back 4 Blood’un zor anları: Sunucular firarda

Açık beta ilk açıldığında muhtemelen sunucularda aşırı bir yüklenme oldu. Bunun sonucu olarak da bazı karakterler ışınlanarak hareket etti, silahım kimi zaman kendi kendine ateş etmeye karar verdi, öldürdüğüm zombilerin yerden fırlayarak tekrardan üstüme koştuğuna şahit oldum ve fazlaca sayıda oyuncu oyunu oynamasına karşın eşleşme bulmak için uzun süreler bekledim. Normalde beta aşamasında bu biçim şeylerden huylanan biri olmadığım için fazlaca takılmadım fakat sonrasında aklıma bir şey geldi: Bu oyun tek kişilik modda bile web bağlantısını mecburi kılacak.

İnternet bağlantısı zorunluluğu son dönemlerde bir çok oyun geliştiricisinin oyunun korsana düşmemesi için almış olduğu bir tedbir. Sadece web bağlantısını mecburi tutan oyunların ortak bir noktaları var: Sunucularda problem yaşanıyor. Sunucuda problem yaşandığı vakit da olan oyunu satın alan oyunculara oluyor. Sanırım bunu söylerken hepimizin adına konuşmuş olurum: Yüzlerce TL’ye satılan bir oyunun sunucularında problem yaşandığı ya da web bağlantımda küçük bir dalgalanma olduğundan tek başıma oynarken oyundan atılmak istemem.

Netice: Şimdiye kadar meydana getirilen en iyi Left 4 Dead oyunu karşımızda

Ilk olarak açık beta yalnız oyunun ilk kısmından oluştuğu için ortalama 3 saatlik bir deneyimim bulunduğunu söyleyerek başlayayım. Dolayısıyla bu incelemede gördüğünüz her şey oyun nihai çıkışını yapmış olduğu vakit değişebilir, daha iyi yada daha fena olabilir. Oyun piyasaya sürüldüğü vakit nelerin değiştiğine yeniden bakıp ona gore bir düzenleme yapmak gerekecek.

Gene de Back 4 Blood’un bu tür oyunları sevenlerin zevk alabileceği bir oyun bulunduğunu söyleyebilirim. Yer yer yapmış olduğu yanlışların üstünü doğrularıyla kapatmayı başarabilmiş benzer biçimde görünüyor. Sadece bu haliyle Left 4 Dead’in yakaladığı büyüyü yakalayabilme ihtimalinin düşük bulunduğunu söylemek gerek. Her ne kadar Left 4 Dead’den teknik anlamda fazlaca ilerde olsa da apayrı bir edinim sunmak yerine bir devam oyunu hissi yaşatıyor.